augustus 07, 2015

My Story - Kilo's verdwenen, maar ook mijn sterke karakter


Met het verdwijnen van de kilo's, verdween ook mijn sterke karakter. Toen ik 2 jaar geleden begon met mijn opleiding wilde ik niet op kamers. Op dat moment was ik nog maar 16 jaar en zag ik het niet zitten om op mijn eigen benen te staan. Het reizen begon na een aantal maanden behoorlijk zijn tol te eisen en er zat dus niets anders op. Ik ging op kamers en dat was het moment waarop het allemaal mis ging.

Op kamers

De eerste maanden op kamers gingen me vrij gemakkelijk af. Datgene waar ik zo tegen op zag, bleek uiteindelijk allemaal reuze mee te vallen. De tijd vloog voorbij en het leek te ideaal te zijn! Doordeweeks was ik in Zwolle en wanneer ik vrij was, ging ik met de eerste trein weer terug naar mijn ouders. Het gezelschap van mijn ouders, broertjes, onze hondjes en kat miste ik stiekem altijd wel.

Waar het precies mis ging dat weet ik nu na 2 jaar nog steeds niet. Wel weet ik dat ik mezelf enorm ben tegen gekomen tijdens het starten van mijn nieuwe opleiding aan het ArtEZ Conservatorium te Zwolle. Dagelijks wordt je een spiegel voorgehouden, continue moet je buiten je comfortzone treden en zijn er veel hoge verwachtingen. Al deze punten vielen mij eigenlijk enorm zwaar.

Perfectie
Ik ben een enorme perfectionist. Met alles wil ik zo hoog mogelijk scoren. Bovendien wil ik alles eruit halen wat erin zit. Om mezelf te bewijzen tegenover anderen, maar ook tegenover mezelf.

Voordat ik begon met mijn opleiding was ik een echte pittbul! Als ik iets wilde bereiken dan beet ik mezelf daar net zolang in vast totdat het daadwerkelijk gelukt was. Als ik iets had bedacht, dan moest en zou dat gebeuren en wel zo snel mogelijk. Ongeacht wat iemand anders daar van vond. Je kunt wel zeggen dat ik schijt had aan de rest van de wereld. Sociaal gezien was ik altijd wel verlegen. Echter met een trompet in mijn handen was dit helemaal verdwenen. Een enorme kick kreeg ik als ik voor 1000 mensen moest spelen. Een praatje houden voor 50 mensen liet ik liever aan iemand anders over.

Perfectie was ineens enorm ver weg. Voor mezelf legde ik de lat onbereikbaar hoog en ik kon maar moeilijk omgaan met alles. Steeds meer begon ik aan mezelf te twijfelen en langzaam veranderde mijn zelfbeeld van een sterke en zelfverzekerde meid naar een zwak en onzeker meisje.

Vicieuze cirkel
Telkens voelde ik me iets slechter waardoor ik vervolgens geen hap meer door mijn keel kreeg. Op dat moment stopte ik simpelweg met eten. Dit leek het enige te zijn waar ik nog wel controle over had. Je kunt wel nagaan wat dit met je lichaam en geest doet. In plaats van dat ik me beter zou gaan voelen, ging het alleen maar slechter.

Steeds meer kreeg ik last van alles wat er gebeurd was, lichamelijk gezien. Vermoeidheid, duizeligheid, hoofdpijn, kou, paniekaanvallen en ga zo maar door. Tijd om op de rem te trappen voordat het echt mis ging! Met mijn ouders hebben ik uren huilend om de tafel gezeten om alles op een rijtje te krijgen. Hulp van mensen buitenaf wilde ik niet. Toen niet en nu nog steeds niet. Op school heb ik de docenten op de hoogte gebracht en langzaam ging alles ietsje beter. Enkele maanden geleden besloot ik dan ook om mijn kamer op te zeggen. Maanden was ik daar niet meer geweest omdat ik bang was dat het weer mis zou gaan. Het alleen zijn in Zwolle heeft namelijk meer kapot gemaakt dan me lief is. De onzekerheid beheerst nog altijd mijn hele leven.

Positiviteit
Ondanks alles heeft het me wel gebracht tot waar ik nu ben en dat is iets wat ik niet moet vergeten! Ieder nadeel heeft zijn voordeel en na regen komt zonneschijn. Na de zomer ga ik op mijn 19e al naar het 3e jaar van het conservatorium, heb ik ondertussen al 1 jaar een eigen onderneming, heb ik al vele kansen gekregen in de muziekwereld. geef ik les aan verschillende leerlingen en op een aantal basisscholen.

Het eten heb ik weer op de rails, maar toch blijft dit (vaak onbewust) een enorme controlemiddel. Wanneer het even niet zo goed gaat, val ik weer terug en lijkt het even alsof ik weer een overwinning heb. Enorme onzin natuurlijk en gelukkig word ik hier steeds bewuster van.

Bovendien heb ik lieve familie en vrienden die me steunen en helpen waar nodig. Oftewel life is good!

Liefs, Desiree

13 opmerkingen:

  1. Wauw wat knap dat je dit allemaal deelt. Ik herken (heel) veel van wat je zegt, ik ben ook een énorme perfectionist. Zo perfectionistisch, dat op een gegeven moment bijna niets meer goed genoeg was. Ook ik kreeg problemen met eten omdat ik daar dan wel controle over had én goed in was. Heel goed dat je zo snel erover hebt gepraat, dat is één van de belangrijkste dingen. En ook dat je dit deelt, bewijst maar weer, hoe sterk je bent! <3 Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heftig en eerlijk verhaal! Super knap van je dat je dit alles zo op internet zet! Sommige tijden zijn moeilijk en totaal niet leuk, maar je komt er sterker uit. En ik weet wel zeker dat ook jij er sterker uitkomt! Fijn dat je zoveel steun krijgt van je familie en vrienden! En misschien zie ik je wel een keer in Zwolle, want ik zit zelf ook op school in Zwolle! (:

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat goed dat je dit durft te delen! Ik herken heel veel van de dingen die je zegt, ik heb ook zo'n periode in mijn leven gehad, maar het mooie is: je komt er altijd sterker uit dan je er in bent gekomen! En daarbij onder het stukje positiviteit dat je naar het 3e jaar mag, een eigen onderneming hebt, veel kansen hebt gekregen en les mag geven, is denk ik heel mooi om dat te kunnen zeggen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een mooi persoonlijk stukje. Wel heftig zeg! Knap dat je erover schrijft, wellicht dat mensen zich hierin herkennen. Ik persoonlijk wel. Heb het jaren terug ook gehad. Ik voelde me heel depressief en was de controle kwijt, voor zover je die kan hebben. Maar ik merkte dat ik wel controle kon hebben over mijn gewicht en dat voelde toen goed. Gelukkig heb ik op tijd gemerkt dat ik niet goed bezig was en ben ik er niet in doorgeslagen. Fijn om te lezen dat je je nu een stuk fijner voelt. Ga zo door! x

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heftig verhaal, goed dat je dit deelt. Ik kan me er (gelukkig) niet in herkennen, maar het lijkt me vreselijk. Hou die positiviteit vast, ga zo door :)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een heftig en persoonlijk stukje, echt knap dat je dit zo deelt. Gelukkig voel je je nu een heel stuk fijner. Heel veel liefs en een dikke knuffel <3

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat knap dat je je onzekerheden 'op papier' hebt gezet. Daar is veel moed voor nodig! Wees hierin trots op jezelf. Wat ontzettend fijn om te lezen dat het langzaamaan weer ietsje beter met je gaat. Hopelijk word je ooit weer die sterke, jonge meid die de hele wereld aankan. Maar, kijk eerst naar ieder stapje dat je vooruit gaat. En ach, dan ga je er maar een keer twee achteruit. Ook dat hoort erbij. Sterkte ermee!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik kwam je blog via via tegen. 'k Las dit schrijfsel & ookal zat 'k nog nooit in een dergelijke situatie, toch weet 'k hoe 't moet gevoeld hebben. Je hebt 't geluk gehad dat je familie & vrienden hebt die achter je staan, waar door je nu veel sterker in 't leven staat dan toen. Chapeau! Houden zo, zou 'k zeggen, al weet 'k dat de strijd nog niet helemaal gestreden is. Je bent op goeie weg & 'k wens je nog veel moed & sterkte in 't verdere leven :)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Heel mooi geschreven en best wel heftig artikel. Ik heb zelf ook altijd wat problemen gehad met eten en sinds enkele jaren gaat het (gelukkig) weer wat beter. Met vele ups en downs. Maar zoals je hier ook al zegt... het maakt je allemaal tot de persoon die je bent. En je wordt er alleen maar sterker van. Alvast héél veel succes nog!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat ontzettend knap dat je dit hier zo open en bloot neer zet, respect! En wat mag je trots zijn op jezelf dat het al een stuk beter gaat én dat je je er bewust van bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Enoem herkenbaar verhaal. Zoiets zal ook een atruggle blijven. Zolang je maar eerlijk blijft tegenover jezelf! Enorm belangrijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een heftig verhaal! Maar wel heel herkenbaar voor veel mensen. Ik denk dat je op zo'n leeftijd sowieso kwetsbaar bent. Er zijn allemaal veranderingen gaande, je moet echt op eigen benen leren te staan en dat gaat nooit zonder slag of stoot. Dit uit zich dan bij iedereen weer op een andere manier. Wel heel knap dat je er sterker uit bent gekomen! Een moeilijke periode brengt je toch ook altijd wel weer positieve dingen, uiteindelijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. wauw knap dat je dit zo deelt op het internet maar wel herkenbaar voor vele andere mensen denk ik zo

    BeantwoordenVerwijderen